[หนัง]ๆสือ

คิดไปก็ใจหาย ไม่คิดว่าจะสามารถดองบล็อกได้เนิ่นนานขนาดนี้! 

จะบ้าตาย

เน่า

เน่า

เน่า

.

.

.

.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

วันที่หัวใจซ่อนเจ็บ หนังดราม่าสะเทือนอารมณ์ ....เนื้อเรื่องเกี่ยวกับพ่อซึ่งเป็นผู้นำครอบครัวถูกไล่ออกจากงาน

สถานะผู้นำของบ้านที่บีบบังคับให้เขาไม่สามารถบอกความจริงกับภรรยาและลูกของเขาได้

ช่วงแรกๆชองการถูกไล่ออกยังไม่กดดันมากเท่าไร เพราะเงินเบี้ยเลี้ยงยังไม่หมด

พร้อมๆกับตัวของพ่อนั้นที่เดินหางานทุกๆวัน 

 

สิ่งที่เห็นได้ในหนังก็คือ เมื่อมีงานที่ตกต่ำกว่างานเก่าของตัวเอง เขามักจะปฏิเสธไปอย่างไม่เสียดาย

...โดยที่เขาไม่รู้หรอกว่า โอกาส มีสำหรับคนที่ขวนขวายเท่านั้น...

 

 

 

 

เรื่องทางบ้านที่เริ่มมาคุ โดยเหตุการทั้ง2เหตุการณืที่ทำให้ผู้เป็นพ่อไม่พอใจ ก็คือ

ลูกชายคนโต ต้องการที่จะสมัครเป็นทหารของกองทัพสหรัฐที่เปิดให้คนต่างชาติสมัครเป็นปีแรก

และลูกชายคนเล็กที่อยากเล่นเปียโนมาจนถึงขั้นเอาเงินค่าอาหารกลางวันไปเรียนเปียโน

 

 

 

 

พ่อที่ถูกกดดันจากสังคม การระบายในบ้านจึงเป็นตัวสร้างความแตกแยก

สมาชิกทุกคนในครอบครัวเริ่มที่จะร้าวฉาน 

 

ฉากเฉือนอารมณ์ที่สุดคงเป็นฉากที่เพื่อนของสามีที่ประสบกับเรื่องเดียวกันและกำลังทำปิดบังเช่นกัน

การเชือดตัวละครตัวนี้ทิ้งไป ถือว่าสะเทือนอารมณ์มากที่สุดฉากหนึ่งของเรื่อง..

 

 

ความจริงเริ่มปรากฎเมื่อ ผู้เป็นภรรยาบังเอิญผ่านไปเห็นสามีกำลังต่อแถวรับอาหารฟรีในสวนสาธารณะ

ทุกอย่างเริ่มคลี่คลาย  ในขณะที่สามีได้รับงาน พนักงานทำความสะอาดห้างสรรพสินค้า โดยขณะที่เขาทำงานอยู่นั้น เขาได้เจอเจอซองที่ใส่เงินไว้จำนวนหนึ่งที่ร่วงอยู่ในห้องน้ำ เขาหยิบมัน และรีบวิ่งออกไป แล้วเจอกับภรรยาตัวเองที่ลงบันไดเลื่อนมาพอดี....

 

 

 

เมื่อสองชั่วโมงก่อน

ภรรยาที่กำลังเดินไปปิดหน้าต่างอยู่นั้น พบกับโจรกระจอกที่เข้ามาในบ้านพร้อมกับจับเธอมัด สิ่งที่เธอพูดกับโจรก็คือ...บ้านนี้ไม่มีเงินสดหรอก...

โจรที่เริ่มหัวเสียก็ได้ยินเสียงไซเลนซ์ตำรวจพอดี จึงจับเธอเป็นตัวประกันแล้วให้ขับรถที่ตนเองปล้นมา 

ในระหว่างขับรถ บทสนทนามากมายที่เกิดขึ้น ทำให้ทั้งสองคนได้รู้ว่า ปัญหาของพวกเขามาจากเรื่องเดียวกัน

เธอจึงขอลงไปซื้อของในห้าง 

......ทำให้ทั้งคู่เจอกัน.......

 

ฝ่ายสามีเมื่อเจอกับภรรยาในชุดพนักงาน ทำให้เขารีบวิ่งออกไป

และเขาก็ถูกรถชน ทำให้สลบอยู่ข้างถนน

ภรรยาที่เดินกลับมาที่รถ เพราะรู้สึกว่า ไม่มีอะไรจะเสียแล้ว

โจรคิดว่าผู้หญิงคนนี้คงบ้า แล้วพวกเขาก็ขับรถไปที่ชายหาด

สัมพันธ์ลึกซึ้งเกิดขึ้นโดยความไม่ยอม(นิดหน่อย)ของฝ่ายหญิง

 

และเมื่อตื่นเช้ามา คนๆนั้นหายไป รถหายไป ทิ้งไว้เพียงรอยล้อรถบนผืนทรายที่ตรงไปในทะเล 

เมื่อตื่นจากการสลบแล้ว เขาก็เิดินไปยัง "ตู้ใส่ของที่เก็บได้" เเล้วใส่ซองนั้นลงไป

 

หลังจากที่เรื่องทั้งหมดจบ 

การแก้ปัญหาเริ่มจากความเข้าใจที่สัมพันธ์กัน

ทุกอย่างจบลงด้วยดี

และ....ผมชอบหนังเรื่องนี้มาก คุ้มกับ ห้าดาวที่ผู้กำกับได้มาจาก มาร์ก ชิลลิ่ง และ JAPAN TIMES

 

 

 

 

  การปิดบังความจริง สุดท้าย ก็ไม่ได้ทำให้ความจริงนั้นหายไป

 

 

ผมนี่ หายไปนานจริงๆ จะสอบแล้วครับ ใครอ่านก็ขอคำอวยพรด้วยนะ...

<3 <3

หนังเรื่องนี้คือหนังครอบครัวที่ดีที่สุดในความคิดผม  หนังเรื่องนี้สอนทุกสิ่งทุกอย่างได้ในเรื่องของชีวิต ผมไม่รู้ว่า

kristine johnsonเขียนบทหนังแบบนี้ได้ยังไง ทุกอย่างลงตัว เป็นไปได้เสมอ หนังเรื่องนี้ไม่มีตัวประกอบ ทุกบทบาทจำเป็นต้องมี ไม่ใช่สร้างขึ้นมาเพื่อประดับเท่านั้น ....

แซม ดอว์สัน พ่อที่ป่วยเป็นออทิสติกของลูซี่ เด็กหญิงที่ได้รับการเลี้ยงดูจากพ่อและเพื่อนพ่อที่ป่วยเป็นโรคเดียวกัน แต่เมื่อลูซี่อายุเจ็ดขวบ ศักยภาพเริ่มพัฒนานำหน้าพ่อของตนเอง ความสัมพันธ์ของพ่อลูกถูกแทรกกลางด้วยนักสังคมสงเคราะห์ที่ต้องการให้ลูซี่ได้อยู่ในครอบครัวที่สมบูรณ์ แซมผู้เป็นพ่อทนไม่ได้ เขาวิ่งหาทนายความเพื่อทวงลูกของเขาคืนกลับมา และได้รับความช่วยเหลือจากทนายความสาวซึ่งกำลังมีปัญหากับครอบครัวตนเองเช่นกัน

มนุษย์มีคุณค่าความเป็นคนเท่ากันหมด ไม่ว่าสังคมรอบข้างจะเรียกคนๆนั้นว่าปัญญาอ่อน คนสติไม่สมประกอบไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่สามารถทำให้บางอย่างดีขึ้นไม่ได้ เรื่องบางเรื่องที่คนปกติอย่างเราทำไม่ได้ แต่คนไม่ปกติทำได้ หนังเรื่องนี้สร้างให้บทบาทของเเซมและทนายความของเขาอย่างริต้า แฮริสัน มีส่วนที่เหมือนกันอย่างไม่น่าเชื่อไว้ ทั้งพ่อที่ต้องการลูก แต่กลับไม่ได้รับความต้องการนั้น และแม่ที่ต้องอยู่ห่างจากลูกชายของตัวเองอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

หนังเรื่องนี้ทุกฉากทุกตอนสะท้อนถึงความรักเเละความเป็นจริง

แต่สุดท้ายบทสรุปของหนังคือ สิ่งที่ทุกคนต่อสู้ไม่สูญเปล่า

และสื่อว่า อย่าคิดอะไรแทนคนอื่น อย่าคิดว่า คนนั้นคนนี้ทำเเบบนี้ไม่ได้

คนเราชอบเอาสิ่งที่พระเจ้าให้มาเท่ากันไปทำลายกับเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับบทบาทของตัวเอง

สิ่งนั้นคือเวลา 24ชม.

ถ้าวันหนึ่งคุณรู้สึกว่าคุณคิดแทนคนอื่นมากไป วันนั้นแหละที่คุณเป็น...

คนปัญญาอ่อน ....

หลังจากที่หายไปนาน (เหมือนตาย) ก็กลับมาอัพแบบ ตันๆ

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่าน เเม้ไม้ได้เม้นต์ อาจจะมีเเค่7-8คน แต่อย่างว่า มันเป็นช่วงเริ่มต้น

เริ่มว่าง จะอัพได้บ่อยขึ้น(มากกก) แน่นอน